BAŞKA BAYRAM
Bir bayram sabahı imiş. Gunlerden Cuma, aylardan kasım, mevsimlerden de sonbaharmış. Havada yağmur bulutları geziyormuş. Herkes ve her şey bayram olduğu icin cok mutluymuş.

O sabah Efil erkenden uyanmış. Akşamdan hazırladığı bayramlıklarını sandalyenin uzerinden ozenle almış. Beyaz corabını, kırmızı cicekli pantolonunu, pembe cizgili kazağını once okşamış, sonra da giymiş. Yeşil fiyonklu ayakkabılarını da unutmamış. Hemen aynanın karşısına gecip sacını taramış. Ortasında kocaman bir gul olan tokasını takıp kendisine gulumsemiş. “Merhaba Efil” demiş hefifce one eğilerek. “Bayramın kutlu olsun.”

Efil neşeyle etrafında donmuş. Kendisini bayramlıkları gibi yepyeni hissetmiş. Sonra odasına goz gezdirmiş. Bayram icin odasına astıkları rengarenk balonları tek tek saymış. “Tam otuz-yedi balon” demiş heyecanla. Pencereye doğru koşup yavaşca perdeleri cekmiş. Vakit cok erken olduğu icin gokyuzu cok aydınlık değilmiş. Bir de yağmur bulutları griye boyamış gokyuzunu.

Efil gri yağmur bulutlarının bayramını da kutlamış. Pencerenin onunde duran ciceklerine “gunaydın” dedikten sonra onların da bayramını kutlamış. Bu sırada Efil odasında bazı fısıldaşmalar duymuş. Dikkatle dinleyince odada bulunan her şeyin bayramlaştığını goruvermiş. O da bu bayramlaşmaya katılmış. Odadakiler Efil’in etrafında donmuşler, donmuşler, donmuşler. “Bayramın kutlu olsun Efil” demişler. Sonunda hepsi de cok yorulmuş. Halının uzerine uzanıp dinlenmişler. Efil masasının başına gecip “bir bayram sabahı” resmi cizmeye başlamış. Efil resmini cizerken iceriden gelen sesleri duymuş. “Uyandılar, uyandılar” diye bağırmış ve koşa koşa annesiyle babasının yanına gitmiş. Once babasına sarılmış, elinden opup “Bayramın kutlu olsun babacığım” demiş. Sonra da annesine sarılıp onun da elini opmuş.

Efil’e bayram parası vermişler. Efil parasını hemen kumbarasına atmış. Babası Efil’e “Ben eve donunce hep beraber bir yere gideceğiz” demiş. “Orada bir suru cocuk var. Onların bayramını kutlayacağız. Yanımızda onlar icin hediyeler de goturursek iyi olur. Sen de duşun ve verebileceğin hediyeler varsa hazırla.”

Efill babasının donuşunu beklerken odasında oturup uzun uzun duşunmuş. Ama bir turlu ne verebileceğini bulamamış. Bir ara yeleklerinden turuncu olanı raftan atlayıp “beni versene” demiş. “Bayramda bir cocuğu sevindirmek ne guzel olur.” Birden odada bir kargaşa olmuş. Herkes “beni de, beni de” diyerek zıplıyormuş. Efil şaşakalmış. Butun oyuncaklarını buyuk bir cantaya doldurmuş. Masal kitaplarını, kucuk gelen kıyafetlerini, tokalarını, şapkalarını da başka bir cantaya koymuş. Babası geldiğinde Efil hediyeleriyle birlikte hazır bekliyormuş.

Kahvaltıdan sonra hic zaman kaybetmeden Efil annesi ve babasıyla bereber kimsesiz cocukların kaldığı yere gitmişler. Orada o kadar cok cocuk varmış ki Efil hayret etmiş. Ne diyeceğini bilememiş. Bu sırada icinden bir ses ona “Hadi onların bayramını kutla” demiş. O an Efil getirdiği cantaları acıp her cocuğa bir hediye vermiş.

O gun Efil cok farklı bir bayram gormuş. Bayramların başka başka yaşandığını, herkesin bayramının değişik olduğunu anlamış. Boyle bir bayramdan sonra Efil kıyafetlerini daha temiz giymeye, oyuncaklarıyla daha dikkatli oynamaya başlamış. Cunku onlara ihtiyacı olan sayısız cocuk olduğunu artık biliyormuş.



...