Cocukluğumdan beri kedilere karşı ozel bir ilgim var. Şahsen evde bir kedim yok, ancak sokak kedileriyle cok fazla vakit geciriyorum. Kopekleri de severim ama kedilerin yeri bende her zaman bambaşka oldu. Kedileri severken tum stresin bedenimden akıp yok olup gittiğini hissediyorum. Bende boyle bir etki yapıyor. Onların yaptıkları o bazılarına gore sırnaşık, ama bana gore şirin olan surtunme hareketleri, okşarken gozlerinin kısılması, cıkardıkları o mırıldama sesleri ve benzeri kedilere has tum o ozellikler bana kendimi cok iyi hissettiriyor. Konu başlığında da belirttiğim uzere resmen bir terapi gibi. Sahiplenme imkanım olsa mutlaka bir kedi sahiplenirdim. Ancak sonrasını duşunmek gibi kotu bir huyum var. Mesela bir kedi ile 15 yıl gecirdiğinizi hayal edin. 15 yıl sonunda kedinin omru bitecek ve bircok anı biriktirdiğiniz o hayvanı toprağa vermek zorunda kalacaksınız. Bunu duşundukce sahiplenmek de istemiyorum acıkcası. Sokak kedileriyle vakit gecirmek daha anlamlı geliyor bana.

Sosyaldeki diğer kedi severler bu bahsettiğim konular hakkında ne duşunuyor?