16 yaşındayım. 2 Mart'ta 17 oluyorum. Ergenliğin başından beri yavaş yavaş artan bir yalnızlık, yabancılaşma, insanlara tahammulumun kalmaması, huzursuzluk, mutsuzluk, sosyal kaygı gibi sıkıntılarla uğraşıyorum. Yalnız kaldığım icin felsefi sorgulamalar yapıyorum ve de ahiret gibi bir inancım olmadığı icin de varoluşsal sancı cekiyorum. Tanıştığım insanlarla da yakınlaşınca ya onlar beni bir şekilde kırıyor uzuyor ya da benim onlara tahammulum kalmıyor. Veya ilişki cıkar ilişkisine donuşuyor. Bu yaşadıklarım ergenlikle alakalı donemsel, psikolog ile cozulebilir şeyler mi yoksa kişiliğimin bir parcası mı? Bu duyguları kabul edip onlarla yaşamayı oğrenmem mi gerekiyor?