Nice aşklar yitirdim ben.
Kışkırtıcı bir bakışıyla cılgına donduğum,bir dudak bukuşuyle ağulu acılar cektiğim,kahkahalarıyla şenlenip gozyaşlarıyla kederlendiğim,bir tanrıca katına cıkartıp tapındığım,kutsal mabetlerinin sunaklarına hayatımı bir adak gibi bırakmayı arzuladığım,ayaklarına kapandığım,goğuslerinde ağladığım,sacının bir teline halel gelmesin diye futursuzca olume yuruyebileceğimi hissettiğim,bazen oldurmeyi şiddetle istediğim,onda yok olup onunla var olduğum,bana her defasında aşkı,acıyı,sevinci,hayatı ve olumu yeniden oğreten kadınlar yitirdim ben.
Kızıl bir kor gibi orslerine bıraktığım ruhumu bazen sert darbelerle,bazen yumuşak dokunuşlarla şekillendiren,benden bir başka ben yaratan,onun her şeyi,babası,oğlu,kardeşi,kocası,sevgilisi olduğum,onu her şeyim yaptığım,varlığıyla herşeyin tadını,kokusunu,goruntusunu değiştiren,sıradan bircok davranışı olağanustu maceralara donuşturup olağanustu maceraları olağanlaştıran kadınlar.
Yitirmenin ne olduğunu biliyorum.
Kendi hayatını hayatından cıkarmayı,kendi tanrıcanın mabedinden uzaklaşmayı,bir kadını oldurup kendi cinayetinle olmeyi biliyorum.
Niye oldurdum onları?
Onlar beni niye oldurduler?
Neden hayatlarımıza,iclerinde yaralı bir olu taşıyan yabancılar olarak devam etmek zorunda kaldık?
Onları benden, beni onlardan alan neydi?
İki yabancıdan,hangisinin nerede bitip hangisinin nerede başladığı anlaşılamayan tek bir varlık yaratıp,tek bir varlığı parcalayıp ondan iki kederle yabancı cıkartan konkunc buyunun buyucusu kimdi?
Tanrı bir anlığına yeryuzune eğilip usulca ufleyerek hafızamızı silseydi ve biz yaşanmış herşeyi unutarak,iki yabancı gibi yeniden karşılassaydık ne olurdu?
Birbirimize aldırmadan gecermiydik?
Yaşadıklarımızı bir daha yaşamak icin birbirimize bir daha yururmuyduk?...

Ahmet ALTAN
__________________