Behcet Necatigil'in Sevgilerde isimli şiiri geldi bir an aklıma.
Şiirde şu dize gecer: "Sevgileri yarınlara bırakdınız"
Şiir cok guzeldir ve biraz uzuncadır, ama bu dize ilk anda okuyanı yakalar ve alıp goturur...
Bu duşunceye katılmamak elde değil. İnsan, hayat yarışında koştura koştura hızla hedefe(!) doğru giderken, yanıbaşındaki sevgiyi unutuyor, unutmasa da erteliyor ve yaşayamıyor. İlgi gostermiyor insan o an, onemsemiyor.
Ben, bazen boyle davrandığımı duşunuyorum.
Şairin dediği gibi, sevgileri gercekten yarınlara mı bırakdık, yoksa o anda icimizden geldiğince yaşayabiliyormuyuz?
__________________