"Kal" deseydin, kalırdım. Demedin oysa...
Kuru bir "Bitmesin"den başka hicbir şey demedin.
Oyle kuru, oyle soğuk, oyle uzaktı ki, ondaki anlam!
Bu kadar kolay mıydı her şey, bu kadar yakın mıydık ucuruma?
Savunmayacak mıydın sevgimizi?
"Kal" diye haykırmayacak mıydın ardımdan?

Duşunduğum bu değildi...
Hayal ettiklerim, beklediklerim başkaydı senden,
Mucadele beklemiştim oysa...
Yelkensiz olan gemimizi kıyıya ulaştırırız sanmıştım...
Kıyıya ulaştırırsın sanmıştım...
Oysa, onu denizin ortasında savunmasız bırakmama goz yumdun...
Bu kadar yıpratıcı olamazsın...
Oysa, bir anlam olmalıydı yaşadıklarımızda!
Paylaşılan duyguların bir anlamı olmalıydı.
Yureğimdeki martıların bir anlamı olmalıydı.
Beynimizdeki melodilerin, aramızdaki cekimin,
Gecen akşamki sohbetin bir anlamı olmalıydı.
Duygularımızın bir anlamı olmalıydı.

Yureğimdeki tum martıları ucurdun şimdi...
Hangi yone gittiler bilmiyorum,
Geri donerler mi bilmiyorum.
Dunya boşaldı mı ne!
Neden bu kadar sessizleşti birden yaşam,
Neden artık parlamıyor yakamozlar gozlerimde?
Neden artık ruzgar esmiyor,
Her şey seninle mi kaldı yoksa?
Mantığım... Mantığımı bana bırak lutfen, ona ihtiyacım var.
Bazı şeyleri anlamak icin ona ihtiyacım var!
Evet! Ben istedim ayrılığı, cıkmaz yollara yonelen bendim,
Kucağında bir yığın noktayla karşına cıkan bendim...
Kahretsin! Bunu neden yaptığımı bilmiyorum.
Ve senin buna nasıl goz yumduğunu...
Tıpkı balkondaki akasyaları sularken,
Fazla sudan dolayı sararacaklarını bilmediğim gibi...
Su, onun icin hayat olmalıydı oysa...
Ve... Sen de benim tutunacak dalım!

Bazı şeyler vardı aramızda biliyorsun,
Olmaması gereken ama daima varolan.
Farklı uclardaydık seninle,
Farklı mevsimleri seviyorduk, farklı zamanlarda....
Sen buyuk fırtınalara vardın, bense lodostan bile urkuyordum..
Oysa başardığımız şeyler vardı her şeye rağmen,
Daha doğrusu oyle sanıyordum...
Binlerce yıldız arasında,
Ayın guzelliğini gosterebilmekti tek amacım...
Yıldızları sondurmekti... Sorunları yok etmekti...
"Bitti" deyişim oylesine bir şeydi, oylesine, sıradan,
şakacıktan...
"Hayır" demeliydin!
Hatta kıyametler koparmalıydın yureğimde,
Hendekler acmalıydın yoluma gidemeyeyim diye.
Sahip cıkmalıydın gozlerimdeki ay'a sevgimiz diye...
Beni yolumdan alıkoymalıydın...
"kal" demeliydin... Defalarca "kal" demeliydin...
Oysa, demedin...

Belki de senin ciceklerin coktan solmuştu ve ben
Akasyaları kışın yaşatmaya calışmakla hata etmiştim...
Belki boylesi daha iyi oldu...
"Kal" deseydin kalırdım... Hem de seve seve kalırdım.
Martılarla kalırdım. Yakamozlarla kalırdım.
Demedin oysa!
Bilir misin?
Kac cığlık olup yıkıldı yureğim giderken...
Bilir misin?
Nasıl bir cana hasretti yureğim, yolumdan dondurecek...
Bilir misin?
Nasıl zor oldu ardıma bakmadan cekip gitmek...
KAL' desen kalacaktım...
DEMEDİN OYSA!!!
__________________