Oysa ki kendime sozvermistim.. Bir daha boyle salakliklar yapmayacaktim.. Gormedigim, dokunmadigim bir kiza kendimi baglamiyacaktim.. Baglanmiyacaktim. Cunku, ben, essek ben, biliyordum ki, bunun sonu buyuk ihtimalle husranla bitecek, ben kendimi yine camur cukurunda bulacaktim... Ama neden boyle yaptim.. Neden gene baglandim?.. Cunku yalnizdim. Cunku ihtiyacim vardi. Cunku, sanal da olsa, sana seni sevdigini soyleyen birinin verdigi, o eroinsel rahatlama, o cocukca hayalleri kurmak bana hos geliyordu.. Ne guzeldi...Seni sevdigini soyluyordu.. Seni dusundugunu soyluyordu..Ne hostu, butun o olanlardan sonra, iki kere ustuste korkunc sekillerde terkedilip , kicina tekmeyi yedikten ve bu konuda hic birsey yapamadiktan , elinde olan hicbirsey olmadiktan sonra. Nerdeyse bu yuzden asik olmaktan, birine baglanmaya korkmaya basladiktan, ve cevrendeki butun kizlara sirf bu yuzden yaklasmaya cekindikten sonra .. Sonra "O" cikageldi... cocuksal bir saflik... inanilmaz bir yasam enerjisi.. Siginma icgudusu.. Cekti beni. Deliler gibi kendine cekti hem de... Ama hayir..Ben soz vermistim kendime.. "Hayir" demistim, "bu cok riskli".. "Bir daha sanal bir ask yok.. Kendini gene salak gibi terkedilmis, yikilmis, ve duygusal olarak harap bir halde bulacaksin" demistim kendi kendime.. ve demistim, "sen bunu bir kere daha kaldiramazsin arkadas" .. huh.. Ben kendime verdigim sozu tutuyordum.. Ama.. Ama ondan gelen tepkiler, ondan gelen sicaklik her gecen gun artiyordu.. Dayanamadim.. Uyusturdu butun mantigimi o sicaklik.. Ve hatta oyle bir rahatlama verdi ki ,kendimi kapip koyverdim.. Hem de deliler gibi.. Mutluydum artik... "O" vardi. "O" beni seviyordu... "O" beni dusunuyordu.. Ve, ben , ne ile kendimi kandiriyordum? Nerden biliyordum beni terketmeyecegini? Nasil mutluluguma golge dusurmeyecek kadar emindim bundan? Cunku "O" da benim kadar urkekti bu sanal ask konusunda.. "O"nunda aci tecrubeleri olmustu.. ve "ben","O"na inandim.. "O"na guvendim. "O" beni uzmeyecekti. "O" beni sevecekti.. "O" beni dusunecekti.. "O" beni kirmayacakti.. hem zaten "O" benim onu kirmamdan korkuyordu. "O" benim onu "bir kenara atmamdan" korkuyordu... "Ben" ise mutluydum... Ne guzeldi.. Ne hostu... Oysa ki.. Gercek hayat, "bana" bir tokat daha atmaya hazirlaniyormus.. Belirtileri goruyordum.. Soguklasmayi hissediyordum.. Uzaklasmayi anliyordum.. Ama, mantigim, icimdeki sevincle, mutlulukla o kadar uyusmus bir vaziyetteydi ki , gormemezlikten geldim.. "Belki duzeltirim" dedim, gene bos bir umutla.. kicima tekme yedigim son iki seferde oldugu gibi bombos bir umutla.... Hatta "O"nun icin, 2 saat ugrasip, grafiklerle susledigim bir web sayfasi bile hazirlamistim.. gene bos bir umutla.. ve o an geldi.. "O", eski sevgilisini unutamadigini soyledi.. ve hayatin tum aciligini, korkusunu, yalnizligin boslugunu ve terorunu, umutsuzlugun zehirini, gelecek dusleri olmayan bir ruyanin soguklugunu tum siddetiyle suratima carpip, kisa tabirle "defol git dedi... ne yapabilirdiki zavalli "ben"... "Peki" demekten baska.. elinden ne gelirdi ki.. hem.. ona bir sans bile verilmemisti ki gene. son iki seferde oldugu gibi. zavalli "ben"in yapabildigi ne olabilirdi ki, duygusal hayati yerle bir edilirken, kalbindeki mutluluk ve sevinc yagli kerpetenlerle sokulup alinirken butun bu olanlara yasli gozlerle bakmaktan baska?... Biliyordum boyle olacagini.. Biliyordum her seyin yalan oldugunu... Ama.. Bunun dogru olabileceginin hayali ve umudu bile o kadar guzeldi ki... Salak gibi koyverdim kendimi... Sadece ve sadece bir tokat daha yemek icin.. Bir kere daha terkedilmek icin.. Hayatin bosluguna bir daha aciyla bakmak icin.. Deger miydi buna?
__________________