Arkadaşlar ben bilgisayara daldığımdan beri yaklaşık 2.5-3 yıl oldu sosyal hayat diye bişey kalmadı yaa bend3 bir tutku haline geldi.Monitorumun yuzunu annem ve babmdan daha fazla goruyorum hep bi işim vardır bilgisaayrda hep de cıkar neden bilmem bazen gunumun 8-10 satti bilgisaayr başında geciyor allahtan okul varda onun bahanesine dışarı cıkıyom...Peki siziz nasıl hayatlarınız....
Dip not : Oyun oynuyosun diyen arkadaşlar var cevren de oynamıyorum demiyorum evet oynuyorum taş catlasın 3-4 saat işim varsa bilsayarda 1-2 saat oyun oynuyarum sonrası 3dmax,web programlama falan gidiyo bi de internet oldu mu evde tamambeni goren direk cennete garanti ederim....

Oyun oyun nusun diyen arkadaşalra alıntıdır: "Oyun oynamak bambaşka bir şeydir, oynarken kendinizi dış dunyadan soyutlarsınız, tum dertlerinizden yağmurun kaldırımları temizlediği gibi sıyrılırsınız. Ne matematik sınavından aldığınız duşuk not, ne de kız arkadaşınızla yaptınız tartışma kalmıştır aklınızda, sadece ama sadece oyunda yonettiğiniz karaktere yoğunlaşırsınız, adeta o olmaya calışırsınız.

Her oyun kendi icinde farklı bir dunya barındırır, hele bir de kendinizi o dunyanın icine bıraktınız mı, size dışardan bakanların hicbir zaman hissedemeyeceği duygulara kapılırsınız.

Bu yuzden oyun oynamıyor muyuz zaten, kendimizi başka dunyalarda başkalarının yerine koyabilmek icin. Kimi zaman ailesinin intikamını almaya calışan bir polis, kimi zaman suclularla mucadele eden S.W.A.T. uyesi, kimi zaman da orta cağda bir hırsız oluyoruz. Kimi zaman bir iyilik meleğine, kimi zaman da bir olum makinesine donuşuyoruz. Bunlar bircoğumuzun gercek hayatta yapamayacağı şeyler. O yuzden biz de bunları oyunlarda yapmak istiyoruz. Ancak bunu anlamak yerine bize cocuk muamelesi yapanlar da var.

Bırakın etrafınızdakiler size cocuk muamelesi yapsın, “eşek kadar adam oldun, hala oyun oynuyorsun” desin. Bırakın desinler, onlardan sizi anlamalarını da beklemeyin, cunku anlayamazlar, oyle bir yetiye sahip olsalar, yaptığınızın cocukca değil de ne kadar olgun bir davranış olduğunu anlarlar ve can yakan eleştiri oklarını size doğrultmazlar. Oyun oynamak bilinmeyen bir dunyaya acılan bir kapı gibidir. Siz korkusuzca bu dunyaya adım atabiliyorsanız, onlar atamayıp da buna cocukluk diyorlarsa, anlamadan dinlemeden yorum yapıyorlarsa, bırakın oyle olsun. Eğer cocukluk buysa ben cocuk olmaya razıyım, hem cocuk olmanın neresi kotu ki, keşke herkes bir cocuk gibi saf ve zararsız olabilse. Ancak onların anlamadığı bir şey daha var, bir insanın icinde ki cocuk olurse, o insan da olmuş demektir. Biz icimizdeki cocuğu hala yaşatabiliyorsak, oyun oynamamızın sebebi de budur.

Oyun oynarken eğleniyoruz, oğreniyoruz ve daha sayamayacağım bir suru şey. Onlara gore oyun oynamak gereksiz bir şey, oyun oynamayıp ta onlar gibi, T.V. lerde yayınlanan magazin ve gelin kaynana programlarını izlesek ya da oyunlara verdiğimiz parayı, sigaraya versek bu kadar eleştirilmeyiz. Sizi eleştirenler anneniz, babanız, arkadaşınız ya da cevrenizden sevdiğiniz birisi olabilir. Aslında onların tek istediği sizin iyiliğiniz, ama biz kotu bir şey yapmıyoruz ki, en azından oyun oynarken…

Dediğim gibi siz başkalarının ne dediğine bakmayın, icinizden geldiği gibi davranın. Cocuk olun, oyun oynayın, buyuk olup da onlar gibi mukemmel şeyler yapmayın, mukemmel mi? Onlara gore kendileri cok mukemmeller ya! Cevrelerindeki herkesi anlamadan dinlemeden yargılama hakkına sahipler ya, işte siz oyle olmayın. İnadına oyun oynayın! ""
__________________