>Bir hikaye vardır, iki arkadaşın colde yuruyuşunu
>anlatır. Yolculuğun bir noktasında bir munakaşa olur
>ve biri diğerine tokat atar. Tokadı yiyenin canı acır
>ama bir şey soylemeden kuma şoyle yazar: "BUGUN EN İYİ
>ARKADAŞIM BENİ TOKATLADI". Bir vahaya gelene kadar
>yurumeye devam ederler ve suya girmeye karar verirler.
>Tokadı yiyen bataklığa saplanır ve boğulmaya başlar
>ama arkadaşı kurtarır. Yarı boğulmadan kurtulduktan
>sonra bir taşa şoyle yazar: "BUGUN EN İYİ ARKADAŞIM
>HAYATIMI KURTARDI". Tokadı atan ve hayat kurtaran
>sorar: "Canını acıttığımda kuma yazdın neden şimdi
>taşa?" Diğeri cevaplar: "Birisi canımızı yaktığında
>kuma yazmalıyız ki bağışlama ruzgarı silebilsin ama
>biri bizim icin iyi bir şey yaparsa taşa kazımalıyız
>ki hic bir ruzgar silemesin. "ACILARINIZI KUMA VE
>İYİLİKLERİ TAŞA YAZMAYI OĞRENİN". Ozel bir kimseyi
>bulmak bir dakika alır ve unutmak ise bir omru.
__________________