ateist bir adam bir gun ormanda geziyor ve etrafındaki guzelliklere bakıyormuş.
aniden arkasında kocaman bir ayı belirmiş ve adamı kovalamaya başlamış.
adam var gucuyle kacıyormuş ama ayı da yaklaşmaktaymış.
dakikalarca suren bir kacışın sonunda adamın ayağı takılmış, ayı adamın uzerine atlayıp pencesini kaldırmış.
tam vurmaya hazırlanırken adam, 'allahıııım' diye bağırmış.
bir anda zaman durmuş, ayı donmuş, ormandaki nehir bile akmaz olmuş, orman kararmış ve gokyuzunden bir ışık huzmesi adamın uzerine parlamış.
derinden gelen ilahi bir ses adama:
- yıllarca bana inanmadın, yaratılışı kozmik bir kazaya bağladın, sana bu durumda yardım etmemi mi istiyorsun? Seni sevgili bir kulum mu saymalıyım?
adam utanc icinde ama inadından da vazgecmeden 'biliyorum' demiş:
- bunca yıldan sonra dindar biri olmayı istemem haksızlık ama belki ayıyı dindar yapabilirsiniz.
o ses, 'peki' diye karşılık vermiş ve ışık kaybolmuş.
nehir tekrar akmaya başlamış, her şey eski haline donmus.
ayı pencesini indirmiş, iki pencesini de goğe doğru cevirip 'allahım' demiş:
- senin rızkınla orucumu acıyorum; hamdolsun verdiğin nimetlere!