Cocuk olmanın en iyi yanı aptal olma hakkına sahip olmanızdır.

Misal ben diş macununun tadını sevmediğim icin yıllarca tup cikolatayla dişimi fırcaladım. Ekmeğe diş macunu surup yiyen bir cocukla dialektik gereği iyi arkadaş olduk.

Aptallık konusunda sınır tanımıyorduk.

Carşaftan kedi paraşutu icad ettiğimizi, kedileri bu paraşute bağlayıp balkondan attığımızı hatırlıyorum. Kediler sertce yere iniyorlar ve ustlerine kapanan carşafla birlikte koşturmaya başlıyorlardı.
En son attığımız kedi ise bir yavru kediydi ve hafifliği yuzunden yere duşmek yerine carşafı dolduran ruzgarla goğe yukselmişti. Gokyuzunde kucuk bir nokta haline gelene kadar acı dolu miyavlarını duymuştuk. Kediyi bir daha gormedik.
Bilim şehidi olmuştu. Uzaya kedi gonderen ilk Turkler olmamıza rağmen elimizden bir tutan cıkmadı. Kedinin olum bize ders oldu.

Ertesi gun roket yapmaya karar verdik. Roket icin arabalardan hortumla benzin calarken yanlışlıkla yuttuğumuz benzinler hepimizi hasta etti. Butun akşamustu oraya buraya kusarak mahallede huzursuzluğa sebep olduk.

Artık bizi goren insanlar ve kediler saklanacak delik arıyorlardı.
Her gun bir oncekinden daha aptalca birşey yapmaktan bıkıp usanmıyorduk.

Bir gun arkadaşım perdeleri kibritle yaktıktan sonra, kolonyayla sondurmeye calışırken ayaklarını yakmıştı. Zira kolonya ile iyice alevlenen ateşi tekmeleyerek sondurmeye calışmıştı.

Aynı arkadaş iyileşir iyileşmez, cubuk krakerle sigara iciyor taklidi yaparken, cubuğu ocakta yakmaya yeltenmiş ve kaşlarını yakmıştı.

Fakat en kotusu ayaklarını ikinci kez yakmasıydı. Coraplarını ayağından cıkarmadan utulemeye calışmıştı. Anne ve babasının sinirleri epey bozuldu. Evi yangın sondurucuyle doldurdular.

Yatağın altında kamyon lastiği biriktirmek, buzlukta hamam boceği dondurmak, 20 tane sakızı aynı anda ciğnemek gibi alışkanlıklarımız vardı.

Boş zamanlarımızda ise balkondan insanların ustune işer, yaşlıların zillerini calıp kacar, catılarda dolanıp antenleri kırardık.

Ispanak gibi sevmediğimiz yemekleri anneler gormeden ceplerimize doldururduk.
"Yemeğini yedin mi?" diye sorduklarında, "Hayır, cebime koydum" derdik.
İnanmazlardı ve komiklik yaptığımızı duşunup gulerlerdi. Oysa biz ciddiydik.
Ama cayımızı oniki şekerli ictiğimiz icin kimse bizi ciddiye almazdı.

tebesir.com