Yaklaşık 1 senedir deprasyon tedavisi goruyorum. 2 senedir calıştığım iş yerinden ayrılmak zorunda kaldım. Hayatı sorgulamaya başladım. Mesela dışarı cıkınca yolda cop toplayan işci goruyorum. Herkes guzel iş imkanına sahip olsa bu cop toplama işini kim yapacak diye sorguluyorum. Bu işi yapan olmazsa her yer cop olur yaşanmaz hale gelir. O cop toplayan kişinin yerine koyuyorum kendimi kimseye lafım yok ama şu anlık hastalığından dolayı mıdır? Bilmiyorum ama aşağılık, kendi kucuk gorme gibi duygular yaşıyorum. Mesela kafeye gittiğim zaman bizimle ilgilenen garson icinde aynı duyguları besliyorum. Sen kafeye eğlenmeye git guluş kahkaha icinde sohbet et ama sana hizmet eden garson ne duygular yaşadığını bilme. Tamam ekmek parası ama işte engel olamıyorsun duygulara. Neden garson diyor olabilirsiniz cunku size hizmet ediyor ve bu bende diğeri gibi aynı kendini kucuk gorme tarzında duygular yaşatıyor. Hayat sizce her şeye rağmen yaşamaya değer mi? Yoksa hayat acımasız mı? Babamın bir sozu aklımdan cıkmıyor ekonomik ozgurluğu olmayan bir insanın hicbir ozgurluğu olamaz. Bu soz hakkında ne duşunuyorsunuz?