Benim oluşturduğum-kurguladığım bir hikaye (olay).

Yine kapalı ve tuhaf bir sonbahar gunu. Parkta dolaşıyorsun. Kafan duşuncelerin derinliklerinde, yukarıda bulutlarda. Bir banka oturup etrafı izliyosun ve gozun parkta oynayan cocuklara takılıyor. O kadar doğallar ve guzel eğleniyorlarki...
Bulutlar toplanıyor gokyuzunde ve sıkıntısı artıyor havanın. Cocuklara yaklaşıyorsun, o samimiyeti-eğlenceyi-doğallığı daha iyi hissedebilmek icin.
Cocuklardan birinin yanına gidiyorsun ve sohbet etmeye başlıyosun onunla. Vakit geciyor biraz. Parktaki herkes mutlu, sen de mutlu oluyorsun (sonbahara ve karanlığa rağmen).
Sorular soruyosun cocuğa, "nerelisin" gibi sorular... Sohbet guzel, cocuk kıpır kıpır. Bir ara adını soruyorsun. Kısık sesle adını soyluyor. Aaa, senle adaş.
İlgini cekiyor bir anda. Başka şeyler de oğrenmek icin sormaya devam ediyorsun. Benzer cevaplar almaya devam ediyorsun surekli.
Jeton duşuyor sende (klinnnk).
Cocuk, senin cocukluğun (yani SEN). Karşında "kucuk SEN" i gormek dumura uğratıyor bir anda seni. Şaşkına donuyorsun (aklın anlık geriye donuşleriyle) Sanki karşında aksin var ve onda kendini goruyorsun.
__________________