Jerry, cevresindekilerin cok sevdiği insanlardan biriydi. Keyfi her zaman yerindeydi. Her zaman soylenecek olumlu bir şey bulurdu. Hatta bazen etrafindakileri cildirtirdi bile. " Bu adam, bu halde bile nasil iyimser olabiliyor".
Birisi nasil olduğunu sorsa, "bomba gibiyim" diye yanit verirdi hep... "bomba gibiyim". Jerry bir doğal motivasyoncuydu...
Yaninda calisanlardan biri, o gun kotu bir gunundeyse, Jerry yanina kosar,duruma nasil olumlu bakilacagini anlatirdi. Bu tarzi fena halde dusunduruyordu beni... Bir gun Jerry' ye gittim "anlamiyorum" dedim... "nasil oluyorda, her zaman, her konuda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun... Nasil basariyorsun bunu?"...

"Her sabah kalktigimda kendi kendime "Jerry bugun iki secimin var. Havan ya iyi olacak ya kotu..." derim. Havamin iyi olmasini secerim. Kotu bir sey oldugunda yine iki secimim var.
Kurban olmak, yada ders almak.
Ben basima gelen kotu seylerden ders almayi secerim. Birisi bana bir seyden sikayete geldiginde, yine iki secimim var...
Sikayeti kabul etmek ya da ona hayatin olumlu yanlarini gostermek.
Ben hayatin olumlu yanlarini gostermeyi secerim." ...

"Yok yahu" diye protesto ettim. "Bu kadar kolay yani..." "Evet ... Kolay" dedi Jerry..." Hayat secimlerden ibarettir. Her durumda bir secim vardir.

Sen her durumda nasil davranacagini secersin. Sen insanlarin senin tavrindan nasil etkileneceklerini secersin. Sen havanin, tavrinin iyi ya da kotu olmasini secersin... Yani sen, hayatini nasil yasayacagini secersin!.." Jerry'nin sozleri beni oldukca etkiledi.

Onu uzun yillar gormedim. Ama, hayatimdaki talihsiz olaylara dovunmek yerine,secim yapmayi tercih ettigimde hep onu hatirladim. Yillar sonra, Jerry' nin basina cok tatsiz bir sey geldi. Soygun icin gelen
hirsizlar, panige kapilip, Jerry"yi delik desik etmisler...

Ameliyati 18 saat surmus, haftalarca yogun bakimda kalmis. Taburcu edildiginde, kursunlarin bazilari
hala vucudundaymis. Ben onu, olaydan alti ay sonra gordum. "Nasilsin?" diye sordugumda, "bomba gibiyim" dedi "bomba gibi."

"Olay sirasinda neler hissettin Jerry?" dedim. Yerde yatarken, "iki secimim vardi" diye dusundum... Ya yasamayı sececektim ya olumu... Ben yasamayı sectim." "Korkmadın mı, şuurunu kaybetmedin mi?"...

"Ambulansla gelen saglik gorevlileri harika insanlardi. Bana hep "iyileşeceksin merak etme" dediler.
Ama acil servisin koridorlarinda sedyemi hizla surerken doktorlarin ve hemşirelerin yuzundeki ifadeyi gorunce ilk defa korktum. Bu gozler bana "adam olmus" diyordu. Bir şeyler yapmazsam, biraz sonra olu bir adam olacaktim gercekten".
"Ne yaptin?" diye merakla sordum. "Kocaman bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak herhangi bir seye alerjim olup olmadigini sordu...

"Evet" diye yanit verdim... "var..." doktorlar ve hemsireler merakla sustular... Derin bir nefes alarak kendimi topladim ve bagirdim: "benim kursunlara alerjim var!...".
Doktorlar ve hemsireler gulmeye basladilar. Tekrar bagirdim... "Ben yasamayi sectim. Beni bir canli gibi ameliyat edin. Otopsi yapar gibi degil..."

Jerry, sadece doktorlarin buyuk ustaliklari sayesinde degil, kendi olumlu tavrinin buyuk katkısı ile yasadi. Yasamasi bana yeni bir ders oldu. Her gun, hayatimizi dolu dolu yasamayi secme şansımız ve hakkimiz olduğunu ondan ogrendim... Ve her seyin kendi secimimize baglı oldugunu...

hayat secim yapmaktır ama kararı siz verin saygılarımla zaga48
__________________