İlkokulda uclu kalemlerin hayatımızdaki yerinin değişilmez olmadığı zamanlarda sık sık yapılırdı bu , cop kutusunun yanına gidilir ağır ağır kalemler acılırdı.

Ardından arkadan bir ses gelir "oğretmenim ben de kalemimi acabilir miyim" der ve cop kutusunun yanına giderdi. Uc ya da dort kişilik bir grup en ideal rakamdı bunun icin. Kalem traş edilirken kimi zaman kasıtlı olarak uclar kırılırdı ki biraz daha zaman kazanılsın, biraz daha konuşabilme, makara yapabilme zamanı olsun diye..


Aslında cop kutusu etrafında konuşmak icin kalem acan efsane nesil
Cocukluğumuza ait ufak mutluluklardandı
__________________