Bir papatya tarlası duşun…
İlkbahar ayı..
Ve sen, onun yanından gecen yolda yuruyorsun...
Ve o papatya tarlasında bir papatya dikkatini ceker.
Binlercesinden birisidir ama sen, onun yanına gidersin.
Onda seni ceken bir şeyler vardır.
O papatyayı olduğu yerden koparırsın.
Sadece senin olsun istersin, sadece senin..
Oleceğini duşunmeden. Ve gidersin o tarladan...
İcindeki şiddetin durduramadığı bir bencillik ama bir o kadar guzel ve hapsedici.
İste bu TUTKU..

Yine o tarlanın kenarındaki yolda yuruyorsundur..
Yine milyonlarcası arasında bir tanesi seni ceker..
Yaklaşırsın, yanına gidersin o papatyanın..
Gozlerin başkasını gormez olur o an.
Onun icin herşeyi yapmak istersin...
Dokunmak istersin..
Dokunamazsın, orda, onunla olmek istersin.
Ama birden hafif bir ruzgar eser ve bir başka guzel cicek kokusu gelir burnuna..
Dayanamazsın onun kokusuna..
Unutturur herşeyi bir anda ve o kokunun geldiği yone gidersin..
O papatya orda kalmıştır, yureğinin bir kenarında..
Paylaşılmamıştir bi cok şey..
Unutulmaz belki ama geri de donulmez ona..
İste bu ASK...

Yine o yoldasın..
Papatya tarlasının yanından gecen..
Ve yine bir papatya ...
Milyonlarcasının icinde seni ceker..
Gidersin yanına.. Orda kalakalırsın..
O hic olmesin diye her şeyi yaparsın..
Tum gucunle onunla olmak istersin..
Oradan seni koparacak hic bir guc olmadığına inanırsın..
Ve orda onunla olene kadar birlikte kalırsın...
İste bu da SEVGİ..


Ahmet ALTAN
__________________