.



Anladım ki, hic bir sey gonlumden buyuttugum kadar saf değilmiş...Koyu bir sessizlik,bir yıldız kayması ve yurek patlaması...


Ahhh guzel Handan'ım. Niye bu kadar durustsun sen...Yolumun inanmaktan ve guvenmekten gectiği icin iki yuzlu,kotu olamıyorsun? Olmam,olamam,olamıyorum...
Cok fazla durustsun..Bu kadar iyiniyetli olmak zorunda değilsin.

İnanın suzme salagım,sen kendini koruycan, cunku herkes kendini korumanin pesinde diyemiyorum kendime.
Senin onlari dusundugunun su kadarcigi kadar insanlar seni dusunuyor mu acaba?İnsanlara inancımı guvenimi kaybetmek istemiyorum.

Her acan ciceğimi birileri,siyaha boyadılar….

Oysa benim yuregim cesurdu… Oysa benim kalbim hep mutluluk doluydu , hep huzur… Oysa benim beynim durust ve guclu… Kimsenin işine gelemedim acıkcası...Cicek gibi olmak zorunda kaldığım icin Tanrı’ya bile kızgınım.
İnsanı yaşama bağlayan ne kadar ufak kıvılcımlar varmış.Bu sessiz geminin kaptanı bunu şimdi daha iyi anladı. Dumenine dort elle sarılıp guclu hamlelerle cevirmesi icin bi sebep vardı artık.Bir kac aydır,herşey değişmişti.Sorun hep ben miyim acaba ? Ya da sorun hep bende mi diye gunlerdir suren sorgulamlarım vardı kendi icimde.

Icimde ki ben, yara alırken, başkalarını daha cok yaraladım Ve belki farkında olmadan, insanların yureklerinde ki karanlık odalarını acmalarına yardım ettim.

Sucluyum...

Gokkuşağı gibi gulumseyen cehrem yok uzun zamandır.İcimde ne fırtınalar koptugunu bi tanrı biliyor,birde ben.Kendi denizimde dalgalara yenik dustugumude biliyorum.

Ben yaşamak istiyorum biraz daha .
Anlamadan
Dinlemeden
Sormadan ve cevaplamadan
Geldiği gibi yaşamak istiyorum.
İnsan gibi , gercekten yaşamaktan bahsediyorum…
Artık yaşar gibi yapıp , başka canları yaşatmak gucum kalmadı işte , YOK!

Ne fırtınalar esti , ne yağmurlar yağdı , ne yıldırımlar duştu ama bir turlu onumde ki sis perdesi aralanmadı.Kendi gemimde tek başında kaldım,kalmak zorunda bırakıldım. Boylesine urpertici bir denizde terkedilmek nedir bilirmisiniz?

İşte ben bu gemin kaptanıyım...Peki bunu ben mi sectim ?

Tabiki hayır...

Zaman ne kadar cabuk akıp gidiyor.Sonunu bilemediğim bu yolda her zaman tek başımaydım ve her zaman tek başıma olacağım , bunu biliyorum.Herkesin olduğu gibi benimde yolun sonunda gitmek istediğim bir yer var.Kim bilir belki de istediğim yere giderim...Belki de hic birşey elde edemez , karanlıkların icine gomulur bir soyut kavram halini alırım.

Tanımsız bir yerde,ilk gunku gibi aldırmadan savuran ruzgarda oylesine kaybolmak en iyisi.Hic olmazsa bu benim diye sahiplenecegim bir sey olmaz uzerimde.Belki,oylesine geciştirebilecegim meziyetlerimi de bir bir asmalıyım duvara..Gecerli olan bu. Silik bir kadın olmaktan geciyor bazı yollar...Ne kadar coksan,o kadar hic bir seysin..

Hicsin...

Ve bir gun,en yakınındakine bile yabancı gelecek bir durusla yola girdiğinde,ayagına takılan cakıl taşlarını buyuk kaya parcaları zannetmenin şaşkınlıgıyla egreti kalacagım hayata karşı bellki. Tanımsızlık ve kimliksizliğim en agrıyan yanım olacak.

Elime tutuşturulan bir metni zoraki oynadım,oynatıldım sanki.


Şimdi bir yola girdim.Ama yolun sonunda birşeyler elde etmek zorundayım.Kendim icin değil , arkamda şuan sessizce duran kızım icin.Gelecekten habersiz dertsiz tasasız gunahsız o masum melek ve de onu bu dunyaya getiren melek yuzlu icin.Yani kendim icin.

İnsanları gordukce tanıdıkca,melek sandıklarımında melek olmadıklarını gordukten sonra, girdiğim bu yolun dogru bir adım oldunu anlamaya başladım...

Biliyorum belki bugune kadar benim kızımdan aldıgım guce ihtiyacım vardı hayat anlamında ama şundan cok iyi eminim ki şuan onun bana ihtiyacı var ve gelecek zaman icerisinde bu daha da belirginleşecek.


Zaman gecmeden birşeyler yapmalıyım.Karanlıklara gomulmek istemiyorum artık.Mutluluğu yakalamak , huzura kavuşmak istiyorum , gelecek gunlerin gecmiş gunleri adete bir sel gibi alıp goturmesini onları tarihe gommesini istiyorum.Bunların hepsi benim elimde.

Neden zaman kaybediyorum ya da kaybettim ben de bilmiyorum !

Acaba birgun bu acizliğimin cezasını cekecek miyim ? Yoksa cekiyorum da haberim mi yok !

Belki de bu duşunduklerim sadece bir tur hayal urunudur.Belki de şuan doğru yoldayım.Evet evet sanırım amaclarıma ulaşmak icin atmam gereken adımları doğru ve sağlam atıyorum.

Bu karanlık yolun sonunda mutlaka aydınlığa kavuşacagım ve bana melek yuzlu parıldayan bir goze ben de gulumseyerek bakabileceğim gun gelip...

Ruhumun cevresi tamamen değişiyor.

Hayatın anlamı gozlerimin ve guluşlerimin icinde saklı , yakalayacak ve sonsuza dek bırakmayacak o eli bekliyor..

Duygusallığını yaşarken kaybettiklerinin
acısını sevgiyle onaran kadın