Ailem, cevrem... Uzmanı olmadığım işleri yaptırtırlar, en kucuk bir hatada bana demediklerini bırakmazlar. Boyle bir baskı altında gercekten delirmek uzereydim ki bugun, bana bir şeyi sorgulattı.

Babamın yakın bir arkadaşı, beni calıştırdığı yere cağırdı; calışacak garson gerekmiş. Acıkcası ilk defa bir işte calıştım; acemiydim ama ona karşı o ortam, o kişiler bana karşı o kadar anlayışlı ve sabırlıydı ki ben gercekten bunu ilk başlarda garipsedim ama iyi hissettiriyordu. O kadar "mal olduktan" sonra ilk defa yaradığımı hissettim.

Yaşadığım hayatta mukemmeliyetciydim; yanlış olmaktan, mal olmaktan korkuyordum. Okulda hocalarıma soru bile soramıyordum cunku kibirim, "mal olma, asil ol" diyordu. Hayatı bu sanıyordum, mal olan benim sanıyordum.

Anormali gordukce normali unutmuşum...