Albert Camus Bilge Sozler
Sevgili melekler, Fransa tarih boyunca pek cok duşunur yetiştirmiştir. Bu konumuzda da Fransızların unlu duşunuru Albert Camus 'tan Albert Camus bilge sozler ile karşınızdayız ..
Dunyada her kotuluk, hemen her zaman cehaletten gelir.
Duşuncenin haline ağlamak boşunadır. Onun icin calışalım yeter.
Yaşamanın tadını cıkarmaktan korkana aptal derim.
Geleceğe yonelik gercek comertlik ,şu an mevcut olan herşeyden vazgecmeyi icerir.
Merhamet faydasız olunca, insan ondan bıkar usanır.
Kotuluk cehaletten gelir.
İnsanlara boyun eğdirmek isteyenin kulağı sağırdır.
İnsanın her gun yaptığı en iyi şey intihar etmemeye karar vermektir.
Korkunc bir bırakılmışlık duygusu. Dunyanın butun varlıklarını goğsume sarsam bile, kendimi hicbir şeyden koruyamazdım.
Zamanımdan ayrılamayacağımı anlayınca, onunla birleşmeye karar verdim.
Yaşamak kendi başına bir değer yargısıdır. Nefes almak ise; yargılamaktır.
Yaşama umutsuzluğu yoksa yaşama aşkı da yoktur.
Yaratıcı olarak olumun kendisine hayat verdim. Olmeden once yaptığım şey bu.
Olum korkusunu aşmadıkca insan icin ozgurluk yoktur. Ama intihar ile değil. Bu korkuyu aşmak icin kendini bırkmamak gerekir. Hic burukluk duymadan, korkmadan olebilmeli.
Olum bir istatistik ve devlet işi oldu mu, dunya işleri artık iyi gitmiyor demektir.
Sanatcı başkalarının katlandığı acıları uyuşturmasın icinde.
Yabancı sacmanın karşısındaki insanın cıplaklığını gosterir.
Politika ve sanat dunyanın duzensizlikleri karşısında başkaldırmanın iki ayrı yuzudur.
Politika icin yaratılmadım. Cunku hasmın olumunu istemekten ya da kabul etmekten acizim.
Yirminci yuzyılımız korku cağıdır. Diyeceksiniz ki korku bir bilim değildir, ama bu korkuda bilimin payı var.
Huzur, suskunluk icinde sevmek olabilirdi. Ama bilinc ve insan var; konuşmak gerekiyor. Sevmek cehenneme donuşuyor.
Aşk, akıllı aptal demeden tum insanlara bulaşan bir hastalıktır.
Buyuk olmanın yolu da, deha gibi calışma ve alınterinden gecer.
Kimi durumlarda neler duşunduğu konusunda bir soruya kişinin 'hic' yanıtını vermesi bir yapmacık olabilir.
Sevilen yaratıklar bunu iyi bilirler. İnsan duşuncesinin bir anlam taşıyabilecek biricik tarihini yazmak gerekseydi, yapılacak şey birbirini kovalayan pişmanlıklarının ve gucsuzluklerinin tarihini yazmak olurdu. Yaşama nedeni denilen şey, aynı zamanda cok guzel bir olme nedenidir de.
Cağdaş siyasi toplum, insanları mutsuzluğa duşurme makinesidir.
Yazılan her şey yaşanamaz, ama insan bunu yapmayı deneyebilir.
Dostlarım, şimdi ben size buyuk bir şey soyleyeceğim. Sakın kıyametin kopmasını beklemeyin, o hergun kopmaktadır.
Resmi tarih oldum olası buyuk katillerin tarihidir. Kabil, Habil'i bugun oldurmuş değil, ama bugun Kabil, Habil'i akıl uğruna olduruyor ve onur madalyası istiyor.
Dunya aydınlık olsaydı, sanat olmazdı.
Yazarlık sanatı korunması guc olan şu iki odeve bağlı kalacaktır; bile bile yalan soylememek ve insanın insanı ezmesine karşı koymak.
Yazar, sanatını buyuk yapan şu iki gorevi yuklenmelidir; gerceği ve ozgurluğu.
Bir yazarım. Ben değil kalemim duşunur, anımsar ya da kuşatır.
Ateşten ve yiyecekten yoksun bir insan icin ozgurluk, hic de acelesi olmayan bir lukstur.
Bir yapıtın kalbinde, orası karanlık bile olsa sonmeyen bir guneş parlar.
Aşılmaz bir duvarın onunde yaşamak kopekce yaşamaktır.
Başardığımız her iş bizi koleleştirir, cunku daha iyisini yapmaya zorlar.
Bir insan soyledikleri kadar soylemedikleri ile de insanlaşır.
Adalet olmadan duzen olmaz.
Bu dunyada en buyuk suc, insanların taşıdıklarından kacmak değilse nedir?
Alcalmak, yukselmekten cok daha kolaydır.
Sozun gelişi 'dostlarım' diyorum, dostum yok artık, sadece suc ortaklarım var. Onların da sayısı pek coğaldı, butun insanlar suc ortağım benim. En başta da siz geliyorsunuz. Kim yanımdaysa birinci odur.
Ben umutsuzluğu ve bu dertli dunyayı kabul etmeyerek, insanların birleşmesini ve kotu yazgılarına karşı savaşmalarını istiyordum.
Benim uğraşım, kitaplarımı yazmak, insanlarım ve halkım tehdit edildiğinde savaşmaktır. Hepsi bu.
Bir kalıp duşunceyi işlemek, bir incelik uzerinde durmaktan cok daha kolaydır. Benim icin kalıp duşunceyi sectiler: Ben de sacma oldum kaldım.
Ne Faust, ne Don Kişot birbirini yenmek icin yaratılmamışlardır; ve sanat dunyaya kotuluk etmek icin icat edilmemiştir.
Sanatcılar yaşamdan yanadırlar olumden yana değil.
Sanatcı yalanla ve kotulukle uzlaşamaz.
Sanatcı tanımı gereği, bugun tarihi yapanların buyruğuna girmez.
Sanat, sanatcıyı insanlardan ayrılmamaya zorlar.
Sanat zorbalığa karşıdır.
Sanat hem bir coşma, hem de bir yadsıma işidir.
Mutluluk şansı olmasaydı, adaletin hali ne olurdu.
İnsan, kendi kendisinden saklamaya calıştığı yanını sevmez.
İnsan, kendisine bir mÂn vermeye calışan tek mahlûktur.
İnsanın eninde sonunda alışamayacağı bir duşunce yoktur.
İnsan ne ise, o olmayı reddeden tek yaratıktır.
Felsefe, utanmazlığın cağdaş bicimidir.
Evrenimin gizi: İnsandaki olumsuzluk isteğine kapılmadan Tanrı'yı duşlemek.
Sanat bence en buyuk sayıda insanı ortak acılar ve sevinclerle coşturacak goruntuleri, bicimleri bulmaktır.
Polemik yuzunden coğumuzun gozunu perdeler burumuş, artık insanlar arasında değil bir golgeler dunyasında yaşıyoruz.
Ozgurluk gelecek umudu değildir. O, şu 'an'adır ve insanlarla ve şu andaki dunyayla uyumludur.
Bilirsiniz ki;en zeki insanlar bile yanındakinden bir şişe fazla devirmekten şeref duyarlar.
Bazılarının, sadece normal olmak icin ne buyuk caba sarf ettiğini kimse fark etmiyor.
Butun buyuk olayların, buyuk duşuncelerin onemsiz bir başlangıcı vardır.
Bir adam karısına arabasının kapısını acıyorsa emin olabilirsiniz: Ya arabası yenidir, ya da karısı.
Basın ozgurluğu belki de ozgurluk duşuncesinin giderek aşağılanmasından en cok acı cekmiş ozgurluktur.
Ağın ilmiklerine takılmış bir balık gibi cırpınıyorum.
Sevmenin sınırı olamaz.
İnsan hicbir zaman tamamıyla mutsuz olmaz.
Hicbir sanatcı gercekten vazgecmez.
İnsan kendisi icin gercek ve mutlak olan mutluluğa yaşamı boyunca yalnız bir kez erişir ve geri kalan tum yaşamını bu mutluluğa tekrar ulaşmaya adar.
Evren insan icin uyumsuzdur ve bilinemez.
Bugun annem oldu, veya dun, tam hatırlamıyorum.
Bugun karım oldu fakat neyse ki masamın ustu beni oyalayacak bir suru evrakla dolu.
Ahlaka dair ne biliyorsam bunu futbola borcluyum. Cunku top hicbir zaman beklediğim koşeden gelmedi.
Eğer tanrı olmasaydı, bir insan aziz olabilir miydi; bu benim bugun bildiğim tek samimi problemdir.
Ya zamanla birlikte yaşar olursun, ya daha yuce bir yaşam uğruna zamanın dışına cıkarsın.
Mutluluk, bizi zorlayan kadere karşı kazanılan zaferlerin en buyuğudur.
İnsanlarla uzun sure yaşayamıyorum. Sonsuzluğun payından bana biraz yalnızlık gerek.
İnsanın parası varsa calışmak zorunda kalmaz. Boylece zamanı satın alır. Bu kalan zamanda da kendini mutlu edebilecek şeyleri yapar. Yani para mutluluğu satın alır.
Ya tum cırpınmalarını aşan daha yuksek bir anlamı vardır bu dunyanın, ya da bu cırpınmalardan başka hicbirşey gercek değildir.
Onumden gitme seni izleyemeyebilirim, arkamdan da gelme yol gosteremeyebilirim; yanımda yuru ve yalnızca dostum kal.
Tarih insanların, duşlerin en aydınlık olanlarını gercekleştirmek icin giriştikleri umutsuz bir cabadan başka bir şey değildir.
Dunyanın insandan başka anlamı yoktur. Hayat anlayışımızı kurtarmak istiyorsak, insanı kurtarmamız gerekir.
İnsan tumuyle suclu değildir cunku tarihi o başlatmadı, ama tumuyle sucsuz da değildir cunku tarihi surdurdu.
Şerefini bir yana bırakan inkılap, bu duygunun egemen olduğu kaynaklarına ihanet etmiş olur.
İnsan da, yaşam da sacmadır; boşunadır, rastgeledir, sağlam hic bir şey yoktur; ama yine de yaşamak gerekir.
İnsanların butun mutsuzlugu,kendilerini kalenin sessizliginden koparan,kurtuluş bekleyişi icinde surlara atan umuttan gelmektedir.
İnsanlar gosterdiğiniz nedenlere, ictenliğinize ve acılarınızın ağırlığına, ancak ; Siz olduğunuzde inanırlar...
Cekip gidene her şey mizah, kalıp bekleyene her şey şiirdir.
Oldum olası icimde biri, Tum gucuyle hicbir şey olmamaya calışıyor...
Sana butun bunları kim oğretti, "Doktor?" Yanıt anında geldi. "Acı cekmek."
Her ozgurluğun ucunda bir YARGI vadır; işte bu yuzden ozgurluğun yuku cekilmez, cok ağırdır...
Derin duygular da buyuk yapıtlar gibi ; Bilincli olarak soylendiklerinde daha fazla anlam taşır her zaman...
Ben dilimin sınırlarında nobet beklerim.
İnsanlar icin en ideal duzen, onların mutlu olduğu duzendir.
İnsanı savunuyorum, cunku duştuğunu gordum.
İnsanı akıllı yapan tek şey nefrettir.
Geceler sonsuz değildir.
Hatırlamak icin yavaşlar, unutmak icin hızlanırız.
Genclik kolay mutluluklar icin parlak bir cağdır.
Haklı olma ihtiyacı, sıradan insanlara ozgudur.
Golgesiz guneş yoktur ve geceyi tanımak gerekir.
Gercek umutsuzluk can cekişme, mezar ve ucurumdur.
Kelimeler torba gibidir, icine konan şeyin şeklini alır.
Başarı kolay elde edilir, zor olan başarıyı hak etmektir.
Eğer bir ağa koleleri olmadan yapamıyorsa, ikisinden hangisi ozgur bir insandır.
Bir insanı sevmek, onunla birlikte yaşlanmaya razı olmaktır.
İnancın yere duşerse silahın da yere duşer.
Hurriyet, tarihin kaybolmayan tek değeridir.
Her şeye katlanabilirim, yeter ki icimde o yoğun ve coşkun yalımı duyayım.
Hepimiz oleceğimize gore, ne zaman ve nasıl olduğunun onemsizliği meydandadır.
Hayat bir şey değildir. İtinayla yaşayınız.
Hicbir şey, buyukluk kadar sade değildir; cunku sade olmak, biraz da buyuk olmaktır.
Kışın en soğuk zamanında, ben nihayet icimde yenemediğim bir yaz olduğunu oğrendim.
Bir insanın tek başına mutlu olması utanılacak bir şeydir.