2 yıl once civcivim olduğunde cok goz yaşı dokmuştum. Peki, tavuğun yavrusu icin bu kadar ağladım, konu aile? Bir gun benden ayrılacakları duşuncesi her zaman aklımda dolaşıyor. Ozellikle de bu son 10 gun. İşe gittiğim her gun 1 saatte bir nasılsın diye mesaj atmadan duramıyorum. Ya işteyken ona bir şey olursa? Haberim olmadan, uyurken onlara bir şey olursa ne yaparım? Onların vefat etmesini istemiyorum fakat annemin de dediği gibi olumlu dunya, 10 saniye sonra yaşayacağımız belli değil. Bunu dedikten sonra ben daha da uzulmeye başladım. Her aklıma geldiğinde boğazımda sanki bir şey oturuyor, nefes almam zorlaşıyor, boğazım acıyor ve ağlamamak icin kendimi zor tutuyorum. En sonunda bunun gercekleşeceği bir gun olacak ve ben 15 yılımı birlikte gecirdiğim insanları 1 ayda unutmak istemiyorum...