Arkadaşlar merhaba, bazen derin derin duşuncelere dalıyorum, bu sıralar bu durum oldukca arttı. Bu duşuncelerin genelde coğunu cozume kavuşturabiliyorum fakat cozume kavuşturamadığım ve aklımı surekli kurcalayan bir durum var. Ben bilgisayar muhendisliği okuyup yurt dışında calışmak isteyen bir gencim. Fakat yurt dışına cıktığımda sıfırdan bir cevre yeni insanlar faklı kulturler vs. Bunlar beni korkutan etmenler değil. Beni korkutan 30-35+ yaş monotonluğu yani işler oturdu diyelim gayet guzel aylık bir geliriniz var, birkac arkadaşınız var ama o kadar da samimi değilsiniz. Arabanız guzel, eviniz guzel, kiradasınız diyelim. Her gun işe gitmek eve gelmek, yalnızlık (ki bu yalnızlık Turkiye'de de olacak bu yaşlarda) yani bir şeyleri paylaşacak kimi bulabilirsiniz diye duşunuyorum aklıma hicbir kişi gelmiyor. (Ailem dışında tek tuk arkadaşımla paylaşırım zaten onemli gelişmeleri) Zaten bu yaşlarda herkes evlenecek siz de evlenmezseniz buyuk ihtimalle az dostla belki hic dost olmadan kalacaksınız ve yurt dışındayken bir şeyleri paylaşabileceğiniz bir aileniz olmayacak yanınızda. Demem o ki ben yurt dışına cıkarım cıkmasına da o yaşam temposunda bir şeyleri kimle paylaşırım ailem yok kimse yok orada. Zaten insanlara da pek guvenemiyorum bu konularda, hamlelerimi paylaşmayı sevmem pek. Yani bir yerden sonra bir dost gerekecek fakat bizim buradaki gibi orada sıcak değil insanlar herkes kendi cıkarına bakıyor. (Tamam burada da oyle ama orası gercekten beter.) Tek kalmak, iş temposunda kafayı sıyırmak, bir hayat eşi bulamamak en sonunda cıldırma seviyesine gelmekten cok korkuyorum. Kusura bakmayın biraz uzun ve karışık yazdım ama daha yazabilecegim cok şey var bu konuda icim cok dolu. Sizler ne duşunuyorsunuz?
(Kendi kendime vakit gecirmeyi severim ama bir yere kadar insan bazı zamanlarda yanında birini arıyor ne kadar tek başına yetebilse de)