Lisedeyim okuldan eve evde ayrıyeten calış, bir de okul icinde zaten dersten kalkamıyorum dışarısı desem ne biriyle konuşuyorum. Boş boş kendime kendime duşune duşune cıldırtıyorum kendimi, ne konuşmaya cesaretim oldu ne de konuşacak ortamı bulabiliyorum.

Kendimi rahatlatmak icin oluşturduğum karakterlerle konuşuyorum tanımadığım insanları onume koyuyorum sanki konuşuyormuş gibisinden kendi kendime guluşup eğleniyorum beni o ortamdaymış hissiyatını veriyor buyuk ihtimal empat olduğum icin hissiyatı biraz kavrayabiliyorum. En azından duşuncelerimden uzaklaştırıp beni rahatlatıyor. Yolda yuruken kendi kendime gulup sinirleniyorum milletin gorduğunu hissediyorum bazen ama sosyal bir hayatım olmadığı icin kendimi bu şekilde tatmin ediyorum. Ne kadar anormal olduğunu biliyorum ama artık normal geliyor ve kendimi başka turlu rahatlatamıyorum. 19-20 yaşıma kadar beklemek istemiyorum.