Bunu sanırım tum şeffaflığım ve anonimliğim ile anlatabileceğim tek yer burası.

18 yaşındayım. Yuzumden cok utanıyorum hatta hala maske takıyorum. Sevmiyorum yuzumu cunku artık size belki sacma gelecek ama beni tamamen icime kapatacak bazı durumlar bunda etkili oldu. Herhangi bir kızla konuştuğumda muhabbet ne kadar ileri giderse gitsin, Instagramımdaki fotoğrafları gorunce bana karşı soğuyor ya da direkt friendzone atıyor ve bu durum bana gercekten koyuyor arkadaşlar.

Bundan yaklaşık 3 ay once Twitter'dan anonim bir kız ile tanıştım. Kız ile cok guzel konuştuk. Hatta bilirsiniz klasik sabahalara kadar konuşma muhabbetleri bile oldu. Araya birbirimizi ovmeceler falanda girdi. E hali ile bir yerden sonra konuştuğunuz kişinin sesini duymak, gormek istiyorsunuz. Bu kişi bana vakti zamanı gelince sesini de attı kendisini de ve kız -mubalağa yapmıyorum arkadaşlar- hayatımda gorduğum en tatlı kızlardan birisi. Benim tipimde birisine bakması mumkun değildi zaten. En sonunda Instagram'ımı vermek durumunda kaldım ve tabii ki o aşk sozcukleri vs. ortadan kalktı. Vakti gelince kız bana durustce "ben sevilmekten korkuyorum", "ben aramızdaki mesafeyi koruyorum ama sen de koruyabiliyorsun değil mi?" gibi şeyler soylemeye başladı. Mesajlarından da anladığım kadarıyla beni kırmaktan korkuyor, ben onu kırmaktan daha cok korkuyorum.

Bu arkadaş tum lise hayatımın orneklerinden biriydi. İmkanım olsa artık yuzumu tamamen kapatan bir maske ile gezip, kapşonumu kapatıp sokağa oyle cıkacağım. Ortamda bile "cıkarsana abi maskeni" dediklerinde utanıyorum, mırın kırın edip cıkarıyorum.

Bağlantılı mı bilmiyorum ama hayattan keyif almamaya da başladım. Surekli olumden sonraki hayatı duşunuyorum. Sanki aldığım her nefes bir ağırlıkmış gibi geliyor. Hicbir şeyde yeteneğim yokmuş gibi hissediyorum. Kendimi gereksiz bir ucubeden fazlası olarak gormuyorum.