Bu konuyu neden actığım hakkında hic bir fikrim yok, belki terkedilmenin acısıyla diyelim, belki yarım kalmanın siniriyle diyelim ama, 3 senemi verdiğim, iyi-kotu, acı-tatlı yıllarımı gecirdiğim, uzduğum, mutlu ettiğim insanla 12 Temmuz gunu acı bir şekilde, ortada hicbir şey yokken ayrıldık. Gunlerce peşinden koştum nedensizce, sadece geri donsun diye, cunku genelde boyle olurdu. Ama bu sefer olmadı. Son noktayı da koydum bugun. Hic kimseye ailenizden fazla değer vermeyin ve onları sizin icin vazgecilmez kılmayın. Bir sure sonra yarı yolda bırakıldıktan sonra, ona soylediğiniz her şey onun egosunu tatmin ediyor, tek olan şey bu.

Dediğim gibi ne icin acıyorum bu konuyu en ufak fikrim yok, belki cok umrunuzda da değildir ama icimi kısada olsa dokmek istedim.



Sevgiler, saygılar.