Az once youtube'da elde ettiğim bir fırsatın heyecanına fazlasıyla kapılmışken bir sozlukte şu fotoğrafa rast geldim. Bu fotoğraf 1885 yılında cekilmiş. Bu fotoğraftaki herkes muhtemelen oldu. Artık sadece bir fotoğraf karesi hepsi. Fotoğrafları duruyor ama onlar yok.

Ben tam bunları duşunurken sabah ezanı okunmaya başladı, icim bunaldı nefes alamadım bir an balkona cıkıp ezanı dinledim bir nebze de olsa huzur bulmak adına.
Hayat cok kısa be; gunde 8-10 saat bilgisayar başında, para hırsıyla, sevdiklerimize vakit ayırmadan, ibadet edip ic huzuruna erişmeden ziyan ediyoruz guzelim hayatı. Hem bu dunyayı berbat ediyoruz hem ote tarafı. Az bir vakit sonra gocup gidecez dunyadan, sırf dunyalık calışmamıza rağmen miras işi hallolduktan sonra kimse adımızı anmayacak. Caresiz hissediyorum. Canım sıkıldı uyku tutmuyor, yazmak istedim buraya.

edit: leonard nimoy olmuş